Ordenadores, futuro?

O motorola Atrix é un smartphone concibido para a movilidade e funcionalidade na casa, será o futuro parecido?

Falaba o outro día cuns amigos sobre o mercado dos ordenadores, un mercado que, creo, podemos estar de acordo en que é un mercado maduro: existen numerosos produtores, moi grandes e moi ben posicionados; é máis que evidente a evolución tanto dos os prezos – baixaron dende aquel primer Personal Computer de IBM que custaba daquela US$1.565 – como das capacidades de computo como de memoria – aquela súper máquina persoal tiña un procesador Intel a 4,77 Mhz e contaba cunha memoria de 640Kb a versión máis avanzada -. É bastante evidente que moito choveu dende 1981, cando aquela máquina revolucionou o mercado. Read the rest of this entry »

Farewell

porto pola noite

Desde el fondo de ti, y arrodillado,
un niño triste como yo, nos mira.
 

Por esa vida que arderá en sus venas
tendrían que amarrarse nuestras vidas.
 

Por esas manos, hijas de tus manos,
tendrían que matar las manos mías.
 

Por sus ojos abiertos en la tierra
veré en los tuyos lágrimas un día.
 

Yo no lo quiero, Amada.
Para que nada nos amarre que no nos una nada.
 

Ni la palabra que aromó tu boca,
ni lo que no dijeron tus palabras.
 

Ni la fiesta de amor que no tuvimos,
ni tus sollozos junto a la ventana.
 

Amo el amor de los marineros
que besan y se van.
 

Dejan una promesa.
 

No vuelven nunca más.
 

En cada puerto una mujer espera:
los marineros besan y se van.
 

(Una noche se acuestan con la muerte
en el lecho del mar.)
 

Amo el amor que se reparte
en besos, lecho y pan.
 

Amor que puede ser eterno
y puede ser fugaz.
 

Amor que quiere libertarse
para volver a amar.
 

Amor divinizado que se acerca
Amor divinizado que se va.
 

Ya no se encantarán mis ojos en tus ojos,
ya no se endulzará junto a ti mi dolor.
 

Pero hacia donde vaya llevaré tu mirada
y hacia donde camines llevarás mi dolor.
 

Fui tuyo, fuiste mía. ¿Qué más? Juntos hicimos
un recodo en la ruta donde el amor pasó.
 

Fui tuyo, fuiste mía. Tú serás del que te ame,
del que corte en tu huerto lo que he sembrado yo.
 

Yo me voy. Estoy triste: pero siempre estoy triste.
 

Vengo desde tus brazos. No sé hacia dónde voy.
 

…Desde tu corazón me dice adiós un niño.
Y yo le digo adiós.

Pablo Neruda

Así non!!!

Para os ávidos lectores deste espazo, ou alomenos para os que leades un pouco este blogue non creo que vos resulte sorprendente si vos digo que me gusta o software libre, bueno, en realidade máis que o software libre o que realmente me apasiona é a cultura libre, da que me considero un firme defensor e promotor (na medida das miñas capacidades). Fixen da cultura libre parte da miña vida (alomenos intento que así sexa), asimileina no meu xeito de actuar e de pensar. Read the rest of this entry »

Uno más en la familia

Hace unos meses decidí comprarme un netbook, uno de esos mini-ordenadores baratos, en principio validos para navegar, editores de texto, dejarte los ojos, etc…

mi nuevo netbook

miralo que bonito con Trisquel :)

Hasta no hace mucho – ademas de dos torres – tenía un portátil, al que tengo un cariño especial por haber sido mi primer ordenador, mis primeros pinitos con la informática ( en realidad ya había hecho algún curso de ofimática y html), mis primeros formateos, instalaciones… el cual se ha roto al poco de comprar este netbook, cascó el disco duro (y uno nuevo vale 100€) :( Read the rest of this entry »

Con Oracle hemos topao

Sun muere

Acabarán con el legado de Sun?

Esta semana me he enterado de que a Opensolaris ya no le queda mucho de vida. Opensolaris fue liberada en 2005 por Sun MicroSystems – ahora integrada en Oracle – a partir del codigo fuente de la versión propietaria.

Sun quizas haya sido una de las empresas que más ha a portado al software libre, lanzando proyectos como OpenOffice.org, MySql, Opensolaris,…, con su compra por parte de Oracle el mundo del software libre se estremeció. Read the rest of this entry »

Es mi soledad

Se que parece que no escribo nada en este blog, y en parte es cierto; digo en parte por que escribir escribo bastante, otra cosa es que publique.

En principio había creado este blog a modo de diario personal, una vía de escape donde soltaría toda la mierda que pasa por mi mente, pero su origen último – el empujoncito final – se lo puedo atribuir a mi última movida «gorda». Como no, con una chica en medio. En este momento lo tengo bastante superado e incluso nos hablamos – si, parece poco, pero es mucho, os lo aseguro -.

Se que parece que no escribo nada en este blog, y en parte es cierto; digo en parte por que escribir escribo bastante, otra cosa es que publique.

En principio había creado este blog a modo de diario personal, una vía de escape donde soltaría toda la mierda que pasa por mi mente, pero su origen último – el empujoncito final – se lo puedo atribuir a mi última movida «gorda». Como no, con una chica en medio. En este momento lo tengo bastante superado e incluso nos hablamos – si, parece poco, pero es mucho, os lo aseguro -. Read the rest of this entry »

Playing for Change

Playing for Change es una iniciativa que me ha llamado muchísimo la atención, se trata de reunir a varios artistas de todo el mundo y ponerlos a tocar desde la distancia, pero unidos por la música. Como decía aquel anuncio «El ser humano es extraordinario», es capaz de las atrocidades mayores y de actos como Playing for Change, que nos unen a todos en algo tan universal como la música.

Que acciones como esta no queden en el olvido, la vida se forma con muchas tristezas y pequeñas alegrías, esta en nuestra mano quedarnos con lo malo o con lo bueno…

Mañana en Madrid velando por un futuro sostenible

Me considero tecnócrata, creo firmemente en el poder de la ciencia para resolver los problemas o dificultades humanas. Es sabido por todos que la tecnología dependiendo del uso que se le de, puede mejorar nuestro bienestar o empeorarlo. En la actualidad uno de las cuestiones más importantes es el caso de los organismos modificados geneticamente (OMG o GMO en ingles): ¿son buenos/inocuos/dañinos o no? Read the rest of this entry »

hecho mierda

Hoy despues de varios años fui por segunda vez al gimnasiogordisimo de mierda, llevaba más o menos 5 años sin tocar una triste mancuerna, pues bien cuando salí del vestuario creia que no llegaba al coche, mis piernas andaban pero no sabia ni como ni porqué, las agujetas que tendré mañana van a ser finas. Read the rest of this entry »

una mota de polvo suspendida en un rayo de sol

Somos tan, tan pequeños y nos creemos tan importantes, como dijo el gran Carl Sagan: «un pequeñísimo grano de arena que forma parte de una vasta arena cósmica » y sigue  «piensa en los ríos de sangre derramados por cientos de generales y emperadores para conseguir ser los amos momentáneos de una fracción de un punto».

Ojala exista vida realmente inteligente en este universo o en otro por que si no, como dijo Jodie Foster en «Contact» (1996), «Cuanto espacio desperdiciado».

No nos podemos ni imaginar lo pequeños que somos, lo insignificante que sería nuestra completa extinción: la tierra no dejaría de girar, el sol saldría cada mañana y en unos pocos cientos de años solo quedarían algunos vestigios de nuestra presencia, eso si, marcas sobre un minúsculo grano de arena inmersa en una playa sin fin.